Opvoeden van pubers vs Verandermanagement

Hoe flexibel ben je zelf eigenlijk als opvoeder of veranderaar?

Wat is het verband tussen het opvoeden van pubers en het doorlopen van een organisatie verandertraject? Wat zijn de paralellen en wat kunnen we van elkaar leren? Hoe diep moet je soms gaan om eea voor elkaar te krijgen? Hoe flexibel ben je zelf eigenlijk als opvoeder of veranderaar? Lees en huiver ….

Opvoeden is gewoon hard werken net als veranderen

Als je kinderen hebt ga je door verschillende fasen heen. Sommige fasen zijn uitdagender dan andere. Ik ben zelf vrij laat aan kinderen begonnen, ik was 42 toen de 1e kwam. Wij hebben twee fantastische dochters een van 9 en een van 16 en toch …… zou ik die van 16 af en toe het liefst achter het behang willen plakken. Ik ben soms de totale regie kwijt over hoe ik met haar moet communiceren. Wat 2 maanden geleden nog wel lukte om contact te krijgen lukt op dit moment (as we speak) helemaal niet. Het is net of zij expres en continue de regels verandert over hoe je met haar om moet gaan. Niemand weet wat die nieuwe regels zijn waardoor je continue op zoek bent naar de oplossing. Eigenlijk precies hetzelfde wat er binnen organisatie verandering gebeurt!

Opvoeden

Het valt allemaal niet mee dat opvoeden. Je wilt zo graag dat het gewoon loopt maar niets is minder waar. Het is eigenlijk gewoon werk! Wat ik nou zo mooi vindt is dat ik dit ook regelmatig bespreek met sommige zakenrelaties. Het mooie is dat iedereen maar dan ook echt iedereen een andere oplossing heeft voor dit wereldwijde probleem. Waar de een gaat voor nog strenger aanpakken, gaat de ander compleet de “hippy-weg” op door het juist helemaal los te laten. Soms wordt je verrast door het onverwachte. Zo heeft onze dochter sinds een paar maanden een heel leuk vriendje, niets mis mee. Maar de zin “ik ga morgen naar Vance en dan blijf ik daar slapen en ik kijk wel hoe laat ik thuis ben” gonst nog steeds na in de catacomben van ons pand. Vooral haar non-verbale communicatie alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Maar ook die frons die aangaf “heb het lef niet om hier tegenin te gaan want ik heb het allemaal al gerelegd”.

Verandermanagement

In organisatie verandering is het wezenlijk niet anders. Als veranderaar zal je de aangekondigde transitie heel goed project en programmamatig kunnen monitoren maar iedereen meekrijgen is net zo’n krachtsinspanning als het opvoeden van pubers. Als je echt tot het gaatje wilt gaan en de werkvloer er echt bij wilt betrekken dan krijg je meer dan eens zaken naar je hoofd geslingerd die gevoed zijn uit onmacht en celebrale deformaties uit het verleden. Het vergt dan ook de nodige zelfkennis om hier op de jusite wijze mee om te gaan. Vaak zien medewerkers in jou de verpersonificatie van de niet gewilde verandering. Jij bent de brenger van het slechte nieuws en dat zal je weten ook. Je moet toch wel over enige masochistische genen beschikken om dit leuk te vinden en vol te houden. Ook hier zit een parallel met het opvoeden van kinderen!

Als het me lukt om bij transities, teams anders te laten denken en te laten kiezen voor eenvoud. Als het me lukt om tijdens een transitie een werkbare structuur aan te bieden die hen houvast geeft bij zelfstandig werken. Als het me lukt om echt te sparren en als facilitator op te treden ivp de boeman dan heb ik het walhalla van participatief veranderen berijkt. Daar krijg ik dan een enorme boost aan energie van waardoor ik de ergste kriticasters van de verandering ook weer aan kan. Bijna altijd krijg ik die energie van sessies met groepen en teams. Kortom de werkvloer.

Maar als het me lukt om ook thuis weer enige vorm van participatie terug te krijgen, dan spring ik een gat in de lucht. Het vervelende is wel dat wij als ouders de sleutel tot dat succes zijn! Conclusie: Opvoeden is gewoon hard werken net als veranderen.